Η ιστορία των τεχνών μπορεί να ιδωθεί ως ιστορία των διαδοχικών μετασχηματισμών της ανθρώπινης αισθητηριακής εμπειρίας. Κάθε νέα τεχνολογία αναδιαμορφώνει την αντίληψη, την ενσώματη εμπειρία και τους τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος προσλαμβάνει και κατανοεί τον κόσμο. Η παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη συνιστά μια νέα ιστορική τομή, καθώς η εικόνα, ο ήχος, η μουσική, η φωνή, το βίντεο και τα διαδραστικά περιβάλλοντα παράγονται πλέον μέσω αλγοριθμικής μάθησης και πολυτροπικών (multimodal) γενετικών μοντέλων, εγκαινιάζοντας νέες μορφές αισθητηριακής και δημιουργικής εμπειρίας. Η Τεχνητή Νοημοσύνη αναδύεται ως δημιουργικό μέσο, υπολογιστική υποδομή και συνεργατικός παράγοντας, επαναπροσδιορίζοντας τις έννοιες του δημιουργού, του δημιουργήματος και της δημιουργικότητας. Η καλλιτεχνική πρακτική μετατοπίζεται από την παραγωγή μεμονωμένων έργων στον σχεδιασμό διαδικασιών, υπολογιστικών μοντέλων και δυναμικών οικοσυστημάτων, όπου άνθρωποι, αλγόριθμοι, δεδομένα, αισθητήρες και αυτόνομα συστήματα συνδιαμορφώνουν εικόνες, ήχους, αφηγήσεις και εμβυθιστικές εμπειρίες. Αντίστοιχα, ο θεατής μετασχηματίζεται σε ενεργό συμμετέχοντα μιας εξελισσόμενης υπολογιστικής διαδικασίας.
Ο θεματικός άξονας προσκαλεί θεωρητικές και καλλιτεχνικές προσεγγίσεις γύρω από ζητήματα όπως η AI Art και η υπολογιστική δημιουργικότητα (computational creativity), η συνδημιουργία ανθρώπου–μηχανής, τα πολυτροπικά γενετικά μοντέλα, οι παραστατικές τέχνες και τα εμβυθιστικά περιβάλλοντα (XR, spatial computing), η embodied AI, η δημιουργική ρομποτική και τα agentic AI συστήματα, η αλγοριθμική επιμέλεια και πολιτισμική μνήμη, καθώς και οι αισθητικές, ηθικές, πολιτικές και οικολογικές διαστάσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης στη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία.