Η δημοκρατική πολιτειότητα συγκροτήθηκε ιστορικά γύρω από την έννοια του προσώπου: ενός υποκειμένου που γνωρίζει, κρίνει, συμμετέχει στα κοινά και φέρει ευθύνη για τις πράξεις και τις αποφάσεις του. Η γνώμη του πολίτη δεν αποτελεί απλώς ατομική έκφραση αλλά θεμελιώδη όρο της δημοκρατικής διακυβέρνησης της πόλης και της διαμόρφωσης του υποκειμένου ως πολιτικού προσώπου. Στην εποχή των ψηφιακών πλατφορμών, των αλγοριθμικών συστημάτων και της τεχνητής νοημοσύνης, αυτή η σχέση μετασχηματίζεται ριζικά. Η δημόσια σφαίρα δεν λειτουργεί πλέον μόνο ως ανοιχτός χώρος διαβούλευσης αλλά αναδιατάσσεται ως περίπλοκη αρχιτεκτονική υποδομών, αλγορίθμων και δικτύων, που καταγράφουν, ταξινομούν, προβλέπουν και κατευθύνουν ανθρώπινες συμπεριφορές. Η παραγωγή και η κυκλοφορία της πολιτικής γνώμης δεν εκπορεύονται αποκλειστικά από το αυτόνομο υποκείμενο αλλά οργανώνονται μέσα από τεχνολογικές υποδομές που προδιαγράφουν συγκεκριμένους τύπους έκφρασης, ορατότητας και συμμετοχής. Σε αυτή την αλγοριθμική συνθήκη, η σχέση δημιουργού και δημιουργήματος αντιστρέφεται: το πολιτικό υποκείμενο δεν δημιουργεί απλώς την πόλη αλλά μετατρέπεται και το ίδιο σε δημιούργημα των τεχνικών υποδομών της.
Η θεματική προσκαλεί εργασίες που εξετάζουν πώς η πολιτειότητα, η συμμετοχή στα κοινά και η ευθύνη του υποκειμένου μετασχηματίζονται μέσα στην κοινωνία του ελέγχου, όπου τα τεχνολογικά δημιουργήματα δεν υπηρετούν απλά τη δημοκρατική επικοινωνία αλλά αναδιατάσσουν τους ίδιους τους όρους παραγωγής, κυκλοφορίας και νομιμοποίησης της γνώμης.